Երբ պատերազմը սկսվեց, իմ ամուսինը կորցրեց աշխատանքը, ես էլ էի տանը՝ երկու փոքրիկ երեխայի հետ։ Հաշիվները կուտակվում էին, խանութ գնալիս ամեն անգամ մտածում էի՝ արդյո՞ք այս անգամ բավական է ունենալու։ Ամեն բան թվում էր այնքան ծանր ու անհուսալի։
Մի օր առավոտյան, երբ բացեցի դուռը, դռան դիմաց մի փոքրիկ տոպրակ էր։ Ներսում կար հաց, երկու շիշ կաթ և մի պիտակ՝ «Թող օրըդ խաղաղ լինի»։ Սկզբում մտածեցի՝ սխալ հասցե են թողել։ Բայց հաջորդ օրը՝ նույն ժամին, նույն տեղում նորից կար մի տոպրակ։ Այս անգամ՝ մի քանի բանջարեղեն և մի փոքր շաքարավազ։
Ամեն օր ինչ-որ մեկը լուռ, առանց իր անունը գրելու, թողնում էր մեզ մթերք։ Սրտիս մեջ խառնվել էին երախտագիտություն և ամոթ։ Ուզում էի իմանալ՝ ով է դա անում, բայց ոչ ոք ոչինչ չէր ասում։ Մեր շենքում բոլորը ծանր օրեր էին ունենում, և ես չէի կարող կռահել՝ ով կարող էր այդպես օգնել։
Մի օր որոշեցի արթնանալ շուտ և սպասել։ Նստեցի պատուհանի մոտ՝ լույսը մարած։ Ժամը վեցն էր, երբ տեսա՝ մեր տարեց հարևանուհին՝ տիկին Սիրանուշը, դանդաղ քայլելով բարձրացավ աստիճաններով։ Ձեռքին ուներ նույն սպիտակ տոպրակը։ Նա դրեց այն մեր դռան դիմաց և շարունակեց դեպի վերև՝ կարծես ոչինչ չի եղել։
Ես չկարողացա զսպվել։ Արագ բացեցի դուռը և դուրս վազեցի։
— Տիկին Սիրանուշ, կանգնե՛ք, — ասացի ես։
Նա զարմացած շրջվեց։ Ես ասացի, որ արդեն օրեր շարունակ ուզում եմ շնորհակալություն հայտնել։ Նա ժպտաց, մի պահ լռեց ու ասաց.
— Դու երիտասարդ ես, երեխաներ ունես։ Ես էլ երեխաներ չունեմ։ Ինձ օգնում է, երբ գիտեմ, որ ինչ-որ մեկին կարող եմ օգտակար լինել։
Ես սկսեցի լաց լինել։ Այդ պահին հասկացա՝ երբեմն օգնությունը գալիս է նրանցից, ումից ամենաքիչն ես սպասում։ Այդ օրվանից մենք դարձանք ոչ թե պարզապես հարևաններ, այլ ընտանիք։ Ես սկսեցի ամեն շաբաթ այցելել նրան՝ միասին թեյ խմելու, խոսելու։
Եվ ամեն անգամ, երբ հիմա ես տեսնում եմ ինչ-որ մեկին, ով կարող է օգնության կարիք ունենալ, հիշում եմ տիկին Սիրանուշի տոպրակները։ Փոքր բան էր թվում, բայց այն մեզ տվեց ոչ միայն սնունդ, այլ նաև հավատ, որ դեռ կան բարի մարդիկ։
