Թաղամասում, որտեղ ես ապրում եմ, հարևանները միշտ էլ մի փոքր մրցակցող են։ Նրանց համար կարևոր է ամեն ինչ՝ այգին, տան արտաքին տեսքը, բակն ու հատկապես մեքենաները։ Մի փոքր փոփոխություն անգամ արագ դառնում է խոսակցության գլխավոր թեմա։
Մի շաբաթավերջին ընկերուհիս եկավ ինձ մոտ և իր նոր, շքեղ մեքենան կանգնեցրեց իմ տան դիմաց։ Դա սովորական մեքենա չէր․ փայլուն, թանկարժեք, իսկ շարժիչի ձայնը մեղմ էր ու վստահ։ Այնպիսի մեքենա, որից սովորաբար միայն ամսագրերում ես կարդում։
Բնական է՝ հարևաններս անմիջապես նկատեցին։ Նրանց աչքերը փայլում էին հետաքրքրությունից։ Մեկը ժպիտով հարցրեց․ «Սա ո՞ւմ մեքենան է»։
Մի փոքր կատակելու համար ես հանգիստ պատասխանեցի․ «Իմն է։ Վերջերս եմ վերցրել»։
Նրանց արձագանքը անգին էր։ Բոլորը շոկի մեջ էին, հետո սկսեցին շնորհավորել ինձ։ Ակնհայտ էր, որ մի քիչ էլ խանդով էին լցված։ Հաջորդ օրերին նրանք անընդհատ նայում էին մեքենային, երբ անցնում էին իմ տան կողքով։ Ոմանք նույնիսկ դանդաղեցնում էին քայլերն ու երկար նայում։ Թաղամասում խոսակցությունները արագ տարածվեցին․ բոլորը վստահ էին, որ ես նոր մեքենա եմ գնել։
Մի քանի օր անց ես նույնիսկ լսեցի, թե ինչպես էին նրանք միմյանց ասում․ «Պետք է մենք էլ մի բան անենք, չենք կարող հետ մնալ»։ Իմ անմեղ կատակն արդեն դարձել էր թաղամասի ամենաքննարկվող թեման։
Մի շաբաթ անց ընկերուհիս եկավ ու մեքենան տարավ։ Այդ պահին հարևանները վազեցին մոտս՝ շփոթված ու անհանգիստ․
— «Ձեր մեքենան ո՞ւր գնաց»։
Ես կրկին ժպտացի ու հանգիստ պատասխանեցի․ «Հիմա չկա, ժամանակավոր էր»։
Նրանք շփոթված էին։ Պատմեցին, որ բոլորին արդեն հայտնել են իմ «հիանալի նոր մեքենայի» մասին և չէին կարողանում հասկանալ, թե ինչպես է այն հանկարծակի անհետացել։ Ես ներսում ծիծաղում էի իրավիճակի անհեթեթության վրա․ մի փոքր կատակն այնպես էր տարածվել, որ դարձել էր թաղամասի գլխավոր առեղծվածը։
Այդ օրվանից ես խոստացա ինքս ինձ, որ հարևաններիս այլևս մեքենայի թեմայով չեմ կատակելու։ Մեր թաղամասում, որտեղ արտաքին տեսքն ամեն ինչ է նշանակում, անգամ ամենափոքր կատակն կարող է մեծ ալիք բարձրացնել։
