Ամուսնությանս օրը տատիկս ինձ նվիրեց իր հին, պատռված բազկաթոռը։ Իմ ամուսինն այդ ժամանակ չուզեց այն դնել մեր «ժամանակակից տանը»։ Տարիներ անց՝ 11 տարի միասին ապրելուց հետո, մենք բաժանվեցինք։ Ես տեղափոխվեցի նոր բնակարան և որոշեցի բազկաթոռը ուղարկել վերանորոգման։
Հաջորդ օրը վարպետը զանգահարեց խուճապահար ձայնով․
— «Արագ եկեք, դուք պետք է սա տեսնեք»։
Երբ հասա արհեստանոց, սիրտս արագ էր բաբախում։ Վարպետը ցույց տվեց բազկաթոռի մեջ, պատռված հատվածներից դուրս էին գալիս փաթեթներ։ Երբ բացեցինք, ներսում գտա封արկված նամակներ ու գումար։ Նամակների վրա գրված էր՝ «Իմ թանկ թոռնիկին»։
Պարզվեց, որ տատիկս տարիներ շարունակ կուտակել էր իր խնայողությունները և թաքցրել բազկաթոռի մեջ՝ վստահ լինելով, որ մի օր ինձ պետք կգան։ Նամակներում նա պատմում էր իր կյանքի մասին, տալիս խորհուրդներ և գրում․
«Եթե մի օր այս բազկաթոռը դառնա քո տանը տեղ չունեցող իր, մի շտապիր ազատվել դրանից։ Դրա մեջ է իմ սերը, իմ քրտինքը և ապագայիդ համար պատրաստած հույսը»։
Այդ պահին արցունքները աչքերիցս հոսում էին։ Ես հասկացա, որ տատիկիս նվերը ոչ միայն հուշ էր, այլև կյանքի ուղեցույց։
Այս պատմությունը հիշեցնում է մեզ, որ երբեմն ամենահասարակ և աննշան թվացող իրերի մեջ թաքնված է ամենաթանկ գանձը։ Սերը, հոգատարությունը և հիշողությունները շատ ավելի արժեքավոր են, քան նյութականը։
