Ես 65 տարեկան եմ և երբևէ սեփական երեխա չեմ ունեցել, բայց խորթ որդիս իմ հետ է ապրել ու մեծացել ութ տարեկանից։ Իսկ դեռ վաղուց որոշել էի իմ ժառանգությունը թողնել իմ զարմիկին, թեև նրան հազվադեպ եմ տեսնում։
Իմ ամբողջ ժառանգության հիմնական ու ամենաթանկ մասը իմ պապիկ–տատիկիս հին, գեղեցիկ, չորս սենյականոց տունն է։ Ես միշտ ցանկացել եմ, որ այդ տունը մնա մեր արյունակցական ընտանիքի ներսում, որպես հիշողություն ու ժառանգություն։
Սակայն երբ խորթ որդիս իմացավ իմ որոշման մասին, պարզապես պայթեց։
— «Ես քեզ մայր եմ համարել։ Էս ինչպե՞ս ես ինձ վերաբերվում»,— գոռաց նա։
Ես միայն պատասխանեցի․ — «Ներիր, բայց արյունն առաջնային է»։
Ձայնս կտրվեց, երբ նա սառը հայացքով ասաց․
— «Դու այլևս մեր ընտանիքի մեջ տեղ չունես։ Քանի որ մենք քո արյունը չենք, մեզանից հեռու կմնաս»։
Ինչ խոսք, այդ խոսքերը ինձ կտոր–կտոր արեցին։ Ես հիանում եմ նրա երկու փոքրիկ երեխաներով՝ երկու և չորս տարեկան։ Նրանք ինձ համար միշտ եղել են այն թոռները, որոնք երբեք չունեցա։ Նրանք կորցնելը սարսափելի էր, բայց ես լուռ մնացի։ Ես որոշում էի կայացրել, և պատրաստվում էի հավատարիմ մնալ դրան։
Մի քանի օր անց, սակայն, ամեն ինչ գլխիվայր շրջվեց։ Զարմիկս եկավ այցի և շատ պարզ ասաց, որ տունը ժառանգելուց հետո անմիջապես վաճառելու է։ Պարզվեց՝ նրան փող էր պետք նոր բիզնես ներդրելու համար։
Ես սարսափեցի։ Նույնիսկ այդ տան փոխանցման իմ միակ շարժառիթը եղել էր մեր ընտանիքի ժառանգությունը պահպանելը։ Իսկ հիմա պարզվում է, որ նա պատրաստ է այն միանգամից վաճառել գնի համար։
Միևնույն ժամանակ իմ խորթ որդին հրաժարվում է խոսել ինձ հետ, չի պատասխանում զանգերիս, և առավել վատը՝ իմ ամուսինն էլ իր որդու կողմն է բռնել՝ ասելով, թե ես «անարդար» եմ եղել։
Այժմ թվում է, թե իմ ամբողջ կյանքը փլուզվել է։ Ես այլևս չգիտեմ ինչ անել։
